Amber Brantjes
(3 februari 2009)
Amber Brantjes wordt door veel meisjes in Nederland benijd. Zij speelt namelijk de rol van Rikki de Jong in GTST. Een rol waar veel kinderen van dromen. Ze vertelt aan gtst.nl hoe ze aan dit droombaantje is gekomen, of ze wel eens jaloerse reacties krijgt en hoe het is om met de grote idolen uit GTST te spelen.

'Toen ik klein was, hadden mijn ouders me ingeschreven bij castingbureau Harry Klooster. Ik deed een reclame voor het tijdschrift Okki en in ONM mocht ik een keer figureren. Op een dag belde de productie van GTST naar mijn vader met de vraag of ik in GTST mocht spelen. Ik zat toen in groep vier, dat is nu drie jaar geleden. Ik had nog nooit eerder echt in een soap gespeeld, maar al snel had ik het door omdat ik veel tips kreeg van iedereen. Het meeste leer ik van Ferri en Lieke en van Sabine heb ik ook veel geleerd. Iedereen op de set is heel aardig. Ze maken vaak grapjes die voor volwassenen zijn. Dan zeggen ze, jongens pas op, er is een kind bij. Maar dan maak ik weer een grapje terug over dat zij oud zijn.
Tijdens de les weg
Naast GTST zit ik ook nog op school. Omdat het goed gaat op school mag ik af en toe tijdens de les weg. Soms hoor ik dan wel van anderen dat andere kinderen daar slecht over praten. Maar daar trek ik me niets van aan. Behalve school en GTST heb ik nog wel tijd voor andere dingen. Ik dans drie keer in de week en ik heb een uur zangles. Ook ben ik bezig met het maken van een film met mijn klas.
Leuke scènes
Af en toe word ik wel eens herkend. Bijvoorbeeld als ik in een drukke straat loop. Dat vind ik wel leuk. Mensen stellen me dan vragen en zeggen iets tegen me. Ik krijg ook vaak krabbels op mijn hyves.
De leukste scènes om te spelen vind ik de spannende scènes. Bijvoorbeeld het moment dat Jack en Vadim met pistolen binnenkwamen en ik onder de tafel moest zitten. De spannende scènes zijn heel moeilijk en daarom zijn ze ook zo leuk. De dood van Anita vond ik ook moeilijk om te spelen. Of ik echt heb gehuild? Ik kreeg een spulletje in mijn ogen waardoor ik ging huilen. Maar bij de laatste scène van Anita op de bank was dat spulletje niet nodig. Want dat moment was zo zielig dat iedereen echt ging huilen en ik ook.
Het is nog steeds heel leuk om te spelen in GTST en dat wil ik echt nog lang blijven doen. Mijn droom is om later in musicals te spelen, te dansen, te zingen en te acteren. Maar voorlopig wil ik het liefst in GTST blijven.’